… gibi hissetmek

Yine … gibi hissettiğim anlardan birindeyim. Zaten ne zaman … gibi hissetsem yazıyorum. Sanmayın ki bu adam yazıyor, o zaman keyfi yerinde.

Hiçbir şey yapasım yok. Yapacak o kadar şey varken.

Mutlu muyum değil miyim bilmiyorum, o derece.

Çok uyuyorum onu biliyorum sadece. Devamlı yatasım var. Bildiğim bir şey varda o da, uyumanın depresyon belirtisi olduğu. Belirtilerden biri de kimseyle muhatap olmamak. Yalnız kalmak istiyorum her zaman.

Ama bu yalnızlık öylesine bir yalnızlık değil. Devamlı okuma isteği var içimde, zaten o yüzden kararsız kaldım depresyonda mıyım değil miyim diye.

Bir alanda okumak istiyorum bu aralar. Hep tarih üzerine. Nerede? Ne zaman? Ne olmuş? Bu merak duygusu hayata tutunmamı sağlıyor.

Dün devamlı bilimsel gelişmleri okumak isterken, bugün sadece tarih yarında belki de psikoloji olacak.

Sanırsam tutkumu buldum ben. Devamlı öğrenme isteği benimkisi.

Bu tutku hayata bağlıyor beni. Zaten en kötü günlerimde kitaplarım yok muydu yanımda. Yine onlar ve hep daima onlar olacak galiba. Geçmeyecek çünkü bu buhran hallerim. Geleceğe inancım kalmadıysa meğer.

Çekip gideceğim bir gün buralardan. Siktir olup gitmek amacım. Into the Wild daki çocuk gibi olmak.

Peki o cesaret var mı? Yok işte. Nerede o cesaret bende. Benim gibi nicelerinizde.

Gittiğimde ne değişecek diyorum. Hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünürek. Oysa o kadar çok şey değişebilir ki. Bunu diyen ben miyim dedim şu anda. Evet çok şey değişebilir. Bi kıçımı kaldırabilip yol alabilsem. Oysa beni olduğum yere bağlayan o kadar çok şey var ki.

İlk başta işim tabi ki. Yetmiyormuş gibi ikinci bir işim daha var. Ailem, arkadaşlarım var.

Yani olmaz benim iş. Her yerden mıhlamışım kendimi bu memlekete.

Yazdıkça geçiyor mu bok gibi hissetmen derseniz? Bazen geçiyor bazende iyice batabiliyorsunuz. Şimdi hissettiğim gibi. Kendime prangalar geçirildiğini düşünerek daha da gitme isteği..

Nedir derdin diyenleri duyar gibiyim. Ne mi ? Her şey…

alierbey | 30/09/2016

Leave a Reply